ஏட்டை விலக்கி

குருதி நிற விழிகள்
சிறுவட்ட சிரத்தில்
ஆடும் செவ்வண்ண கொண்டை
சுழிக்கும் அலகு
நீலச்சிதறலாய்
சிறு கழுத்து வளைய
இறகும் மெல்லிய
மழைக் கனவின்
வானவில்லாய் அசைய
மஞ்சள் கால் நகர
மூவ்வுலகப் பறவை
விரிந்தது விண்ணில்

குவளைக் கண்ணும் சிவக்க
சென்னியும் கோளமாய்
சிவந்த மலர்களாட
குவிந்தது இதழும்
குளிரும் தோளும்
மெல் நடுங்கி இணைய
தோகை சிறகும்
முகில் பூத்த
மலைமுகடாய் செறிய
பொன் பாதம் நடமிட
வேற்றுலக தேவதை
நிறைந்தது நிலத்தில்

ஈருயிரும் ஓருயிராய்
புனைவெழுதி குருவும்
நகை கொள்ள
ஏட்டை விலக்கி
பறந்தனவே
பறவையும் எழிலாளும்

எம்மையும் உம்மையும்

உன்
ஒரு முகத்தின்
பாரா கணத்தில்
நிலைகொள்
இடும்பையோடு
பிரியும்
வளைவாய்
நெடுக
நீரின் நிறம்


என்
உரு அகத்தின்
புரியும் தருணத்தில்
அலையும்
களித்துயிலில்
சேரும்
பரப்பாய்
குறுக
குருதி வண்ணம்

நின்
சிறுபுறத்தின்
சிதறா காலத்தில்
கலையும்
உழந்து
கலப்புடன்
மையத்தில்
பொழியும் நிறமற்று

எம்

பெரு வெளியின்

குவிந்த பொழுதில்

இரங்கலில்

குழைவாய்

கிடையில்

விளிம்பில்

நாறி சாயமற்று

தொடரல்

நீல வண்ணத்தி
தேன் கவர்ந்து
மலைமுகட்டில் உயரே
பறந்து படபடத்து
மகிழும் சேதி
கோர்க்க தருவின்
நிழல் கூடியமரத்து
பொன் வண்ண அரவும்
ஊறி மொட்டின்
வாசம் முகர
விடத்தின் காற்று
விரட்டியது சிற்றுயிரை
பூத்தேடி தளிர்நாடி
மெல்லிதழ் நடுங்க
நீலக்கமலம் புக
மலர் நுகர்ந்து
பேரின்பம் பெற்றிடவே
குளம் கண்டு
பாம்பும் தொடர
நீருள் மூழ்கி
தாமரை வேர்
பின்னி தளரும்
மூச்சை நிறுத்தி

அகம் கொள் பொருள்

வண்ணத்தி நீள் பறந்து துடித்து
அமரும் ஆங்கே. சேதியும்
மறைத்து. எவ்வகை திறக்கும்
மறைபொருள் அறிய. திறம்
கொள் புலனும் கையறு காட்டி.
தவம் தரு ஞானம் ஒரு வழிசுட்டி.

பாறை இடுக்கில்
புலர்ந்த மொட்டை
பறித்து தேனும்
சொறிந்த அகமாய்
செறிந்த குருவிடத்து
சேவித்த தருணம்

வண்ணத்தி நிறம் புரிந்தது:மண்ணென்று
வடிவம் தரித்தது:ரௌத்ரமாய்
நிலைத்தது:நீரின் இடத்து

இணைக்கும் பொருளின் சேர்க்கை:
மண் பெரும் ரௌத்ரம் நீராய் மாறுமோ....

மாறியது நிலமும் ஆடி
கொண்டது பேரலையாய்....

களிமிகு நடம்

பாவைக் கூத்தும்
காண வந்ததில்
அரவும் ஒன்று
ஆங்கே கவர்ந்துற்று
தானும் நடமிட
ஆவல் கொண்டே
பிளந்த வாயில்
மெல்லென கவ்வி
பேதையை விழுங்க
ஆட்டம் குலையா
உடம்போடு பாம்பும்
களிமிகு தாண்டவம்
கடந்து கூட
தன்மதி மறந்து
கூத்தில் பொங்க
சீறும் நாகம்
வீசிய மலர்க்கொடி
ஆடும் நடனம்
சர்ப்பமாய் மாறி
பதுமையின் உயிரில்
ஊறும் விடம்

விடம் கண்டு

வண்ணத்தி பறந்து படபடத்து சுற்றும் எம்மை.
இன்பமும் துன்பமும் கண்டு நிறம் மறைந்து கூடுமது.
எம்மில் நுடங்கும் எம்மில் துவளும். எம்மில் மீளும். கனவிலும் நிறைக்கும்.
அன்றும் ஓர் இரவில் விடம் கொண்ட சிறுபறவையாய் இனம் மாறி எம்மை தீண்ட.
கொடும் வலி கூடும் நாளில் கொல்லும் திறமறிந்தும் கொய்யா உயிரை பேணும் யாம்.
குலம் பெருக்கி கோட்டையில் துலங்கும் அது.
நஞ்சின் கடுமை வாட்ட இன்னல் தாக்க குலைவோம் யாம்.
சிற்றுயிரில் சிறுத்து தன் ஆலின் பெருமை கூவி கிளரும் அது.
எம்முன் நேசம் காட்டி தன்னலம் நாடி ஏமப்பு கொள்ளும்.
பிணி பொறுத்து பிழை பொறுத்து வதை பல கண்டு வாட்டமுற்று சாத்துயருற்றும் உயிர் போக்கும் மந்திரம் தானறியோம் யாம்.
எம்மை பிளந்து பெரும் யோகம் திறம் காண விருப்புறும் அது.
இழி பிறப்பு தனை வியந்து போற்றும் நகை கொண்டோம்.
சுருக்கி உடையும் உள்ளமதை தேரும் வழி கண்டோம்.
திருவின் நிறையில் பொலிவிக்க திருவுளம் பெற்றே.

அவள்-அவன்-அவை

அவள்
கோள் மாறி கோள் நிலைத்து
பாரில் துயருற்று புறஞ்சேரும்
நேசம் எனும் பேரச்சம்
புகல்ந்த பிரிவதனை தேறா
புலனுணர் வினை தவறி
இருத்தும் கொடுமையில்
விடுபடா மோனம் விண்
சேர்ந்து முட்டும் மீனை
ஈர்க்கும் ஒளிக்கணமாய்
இன்னும் மரிக்கும் காலத்தில்
நிகழ்வதோ உடம்போடு
பெயர்ந்த விருப்பின் நிலை

அவன்
முரசும் கொட்டி எல்லை
பெருக்கும் ஞாலம் தனை
கட்டி கையில் கொணரும்
புஜபலம் மீட்டு புதிர்
பாவும் பகை பொருது
மலை கடல் கடந்து
பொங்கும் வாகையை
அணியிழை பாதம்
கொட்டி வேட்கையில்
தனி நீராடி தாங்கொணா
உற்றும் உறவும் பெற்று
நிற்பதோ நெடுவெண் கொற்றம்

அவை
உயிரும் துலக்கமுற்று
புல்லும் புள்ளும் மாவும்
ஆவும் ஓர் நிறையாய்
நிலம் தேர்ந்து நிற்க
வளியில் கலக்கும்
பொருளிலா நுவல்தல்
தனையதை மந்திரத்தில்
மிகையிட்டு மெய்மிக
வுண்டாம் இடைக்கோட்டு
செயலதில் இகம்
எனும் பரம் கண்விதுப்
பழிந்து நெறியெனதானதே