வாள் மீக்கூறும் கனா

வாளின் கனா கண்டதைக் கூற கூர்முனையில் துருத்திய உடல் காயம் திருத்தும்

இருப்பும் இன்மையும் நிரலாய்
தீட்டிய சேதி அச்சத்தின் பிடியில்
துண்டங்களாய் மாறிய விதி என
இணைவும் சேர்ப்பும் இன்றி
முரசும் அறையும் முடிந்ததை விளம்ப
ணங்கென்றெ ஒலித்த கலப்பில்
தெறிக்கும் மதியும் சித்திரமாய்
பதைத்த குழாம் வெட்டிச் சிந்தும்
படைகலனாய் ஓடிய வீணில்
நாவின் வன்மையாய் உருமாறி
சாய்த்ததும் நுவல்ந்த மொழியில்
வீச்சின் திறம் கொள்வரின்
குத்திய ஆழம் புகன்றதொரு
புனைவும் மீக்கூறி நில்லென்
மாயும் தகையத்து உழந்து
கோடியும் குவித்த புலவில்
வடிந்த கள்ளாய் முயங்கிய
விலங்கென எயிற்றின் துணையோடு
அருங்கும் மருங்கும் துணித்து
மின்னலாய் ஒளிவீசி சோரும்
கைமலிந்த விசை பெருக்கும்
வாகை சூடும் ஒற்றை சொப்பனத்து

சமர் நிலை

கரம் வெட்டி
கசிந்தது
சிரம் கொய்து
பீறிட்டது
கண் சிதைந்து
ஊறியது
பாவை அல்ல
கூடிமீள
பிண்டமாய் ஆடி
கூத்தும் சேர
அனலில் உருகி
சாம்பலிட்ட
அவியும் ஆவியாய்
அலையும்
மேனி சிதறிட்ட
குருதியில்
உயிரேந்தி சரிய
நகைத்து
நினைவேந்தி கழிய
சாகரத்தில்

வாள் புரியும் வலி

இடையில் துண்டான உடலாய்
பிரிந்து
சேரும் காயம் ஒட்டும் நினைவிலியில்
கண்டு
கோளமாய் விலகி எடை கூடும்
விசையும்
வாள் பாய்ந்த நீளமும் வலியின்
நிழலற்று
கொடும் புதிராய் அகத்தில் சிக்கி
நசியும்
மூச்சும் உழன்று வளி காணா
பாதையில்
மின்னலின் திறமதனை உணர்த்தும்
உயவில்
மிதக்கும் துகளாய் எண்ணக்கீற்று
படிய
ஒலியற்ற வெளியில் பயணிக்கும்
பொறியென
முடிவிலா புள்ளியில் நிறைவுறும் புலனாய்
அறிய
புகைந்த கனவும் பலன்றற யோகத்தில்
கரைந்து
அடியும் நகர நிறைகொண்ட
புதைவில்
சிதறிய திவலையாய் சோர்வுறும் இனத்தின்
குணமதை
தவறா திட்டமாய் நோயும் பரிந்து
வதிய
துணையும் கூடி மரிப்பில் விதந்து
சாய

நோய் கொள் விருப்பு

கார்காலம்
பொழிவின் துளியில்
மீட்டெடுத்த குரலும் ஒலிக்க
   
     நாளும் நீராய்
     அனலின்றி ஆறாய்
     பெருக்கும் வெள்ளமாய்

பொலிந்ததே மடுவில்
வழிந்ததும் நினைவில்
நனைந்தது அகத்தில்

புறத்தின் புயலென
   
     சுழித்த ஊற்றாய்

பதறிய இலையும்

     பாய்ந்தது அருவியில்

எதிர்ப்படும் கல்லும்
பதிந்தது குருதியை
கலக்கும் நதியில்

ஆமென்றே ஓதி அருளும் முழு நிலவு காலத்து மறைந்த முகிலின் செவ்வண்ணம் தரிக்கும் விருப்பின் நோயை

உயிராக்கம்

                                        குலுங்கும் சிறு கிளையில்

                                        துடித்துப் பார்த்தது சிறுகுருகும்

தலைகீழ் காட்சியாய்
      நீர்மேல் மலையும்
         அருவிமேல் விருட்சமும்
             விருட்சத்தில் முளைக்கும் விசும்பும்

தீப்பறவை போல் மிதந்து வந்த
பொறி கொள் மீன்
பற்றியது வனத்தை
வதனமும் கதற
மறைந்தன சிற்றொலிகள்

துரத்தும் அனலைத் தாண்டி பறந்தது காக்கும் வெளி தேடி-

       ஆட்டம் நிகழ்ந்தது
       குருவியின் நிழலொன்று
       கூத்தும் கூவ
       பாவைகள் பலவும்
       தொடரும் விதியில்    
       கூவலும் ஓரினமாய்
       அறிதலும் ஒருமையாய்

பதுமைகள் இணைந்து பல்லுயிர்
பெருக்கி ஒற்றை வடிவில்
இறையின் இறையுமாகி
சேவித்தார் அருளதனை
புதைக்கும் சிறுகல்குருவி இடத்து

பாயும் ஒளி

பிறக்கும் பிறிதொரு உயிராய்
(விழிமலர்ந்து)
இருப்பும் யாவின் உட்பொருளாய்
(விரிவும் பாவை ஒளி கூடா)
வியக்கும் திறம் எவரறிவதாய்
(துணையும் சேராது)
தானமர்க்கும் தமதல்லேம் நவில்வதாய்
(பற்றாமலும் மேவி)
சுடர் வாங்கி பொலியும்
(இறுகும் எவ்வம்)
அலமரும் உடம்போடு பிரிந்திருக்க
(தவிப்பும் ஏக)
அயரும் கண்ணும் குவிந்ததாய்
(உயவும் வலித்து)
மாயத் தீயின் வெந்தணலில்
(கொடும் மூச்சும்)
மணலும் சுகிக்கும் பகலாய்
(வட்டமிடும் பருந்தும்)
ஆலத்தின் விழுததனை விடுத்து
இன்மையும் உள்வாங்கும் செவியில்
(பாயும் ஞாயிறுடன்)

ஓவியமாய்

காட்சி புனைந்து
மலை சூழும் நிறமும்
கலந்து மழை முகிலும்
கவிந்திருக்க

தூரிகையில் மானாய்
படிந்திருந்த வண்ணம்
உருவும் நிறைபெற்று
முகிழ்த்தது குருஎனும்
துலக்கமுளதான்
வரியதனை மெய்யென்றே
உகளும் புரிபடா
உலகில்

தாதைக் குறித்த
காதையதுவே

சிறுநெஞ்சில் விரிந்த
புலமாய் இணையிலா
பேருவகை மூளுமோ
என்றென்றும் அருகில்
நிலைத்திருக்கும்
அழியா சக்தி
மீட்டெடுத்த கனவாய்
நனவின் படியில்
நாதகானம் துறவின்
துவர்ப்பில் குழவியின்
கண்ணுற்ற தெய்வதமே